24 November 2020 – Filmdag

De ochtend begon nog redelijk vroeg om 9:00, ik wist nog weinig wat ik kon verwachten die dag op het frontaal filmen na op het Erasmusziekenhuis in Rotterdam. Ik werd verwacht daarop locatie aanwezig te zijn, ik zou wachten bij de ingang van het ziekenhuis ten opzichte van het metrostation Dijkzicht. Toen ik eenmaal daar stond bedacht ik me en liep gewoon naar Rijndam revalidatie zelf warm en ontspannen. 

Van tevoren had ik me al voorbereid waar Rijndam zou zijn, het ziekenhuis is zo groot, ik de voorbereide plattegrond al in de hand genomen. Het was eenvoudiger te vinden dat ik zou gedacht hebben. Eenmaal aangekomen in op de plek waar ik zou moeten zijn, slechts één ouderpaar zat daar te wachten, maar zag verder niemand en keek vragend om mij heen ‘waar is iedereen?’ al snel sprak de receptioniste mij aan “heeft u een afspraak?” “nee, ik ben van de hogeschool van Rotterdam en zou gaan filmen met VisserMedia voor een promotiefilm” voordat ik klaar was met antwoorden stond ze al op om mij te wijzen naar een lege kamer. 

Het was toen 11:10 en kon nog even chillen voordat de pret zou beginnen. Iets van vijf minuten later kwam Vissermedia binnen, “oh!” dacht ik we gaan nu echt beginnen met een gerust gevoel. De vrouw in leiding stelde zich voor “hoi, jij bent Mike?” ja antwoorde ik, “ik ben Lara en dit is mijn crew Maarten en Renske. Vandaag nemen we wat loop en frontaal shots.”, “oké, dat is goed” zei ik.  

Net voor 11:30 kwam Doortje binnen. Al snel was de crew al druk bezig met het gereed maken van de camera, RIG, statieven en lampen. Al snel was Lara ook bezig om haar voorbereiding door te nemen en wat vandaag zal komen. Eenmaal toen iedereen klaar was liepen we naar de metrohalte Dijkzicht daar waar we begonnen voor de dag, ik had één simpele instructie; neem de roltrap en stap uit. Zogezegd zo gedaan, eenmaal toen ik beneden stond moest ik wachten totdat de meeste mensen weg waren. Ineens aan de horizon verscheen een kleine hand met de que ‘go!’, dat is mijn teken, wel lief dat ze dat deed anders stonden we met z’n allen lang te wachten in de kou. Dit deden we vier keer zonder enig idee hoe, dus ik deed maar wat hetzelfde wat ze op tv doen, simpelweg om je heen kijken en doen alsof je de beste dag van je leven hebt. Geen commentaar ontvangen dus het zal wel goed zijn. Bij het derde shot dat ik uit de uitgang liep van Dijkzicht, liep ik iets te vroeg terug “oepsie” dus weer opnieuw, snel de trap afhollen en weer gaan. Gelukkig ging dat sneller dan verwacht.

Al snel gingen we door naar de volgende, waar ik naar de ingang zou lopen vol enthousiasme, gelukkig verliep ook dat in enkele pogingen goed, de eerste keer deed ik vol zelfverzekerdheid (moet immers wel, ik ben straks wel ‘het gezicht van de opleiding’) toen ik de opmerking kreeg; ‘kijk hem, als een kerstman!’  Misschien te zelfverzekerd? naja, wel leuk om te horen terwijl ik me anders voel.

Het volgende shot moest ik de ingang inlopen al die draaideuren vol met corona maatregelen, op dat moment dacht ik “ja, dat bord zou er niet geweest zijn in februari toen we begonnen waren met filmen” hoe dan ook, doen alsof het niet daar is. Eenmaal binnen snel naar buiten want heb ik het goed gedaan of niet? daar waar de crew stond waren ze al diep in vergadering, precies waar ik dus over dacht en ondertussen was de stagebegeleider van Rijndam al gearriveerd.

Lara concludeerde al snel “dat gehele corona gaan we wel vermeiden in de film” en iedereen was daar mee eens, het lijkt anders dat er een gigantische tijd is overheen gegaan van februari tot nu. Maarja, ik vind het tot zo ver al een fantastische ervaring.

Daarna gingen we een frontaal shot nemen met het ziekenhuis op de achtergrond. Oké, dit is niet zo lastig een beetje lachen en kijk gezellig de lens in “iets meer lachen op het einde Mike”, al horend keek ik naar de regisseuse, “nee Mike in de lens blijven kijken haha” “oeps”, alweer! Ik weet anders niet beter om mensen aan te kijken als ze tegen je praten.

Al snel zat die scene er ook al weer op en liepen we naar de achtertuin van het Erasmus. Daar wat opnames gemaakt ‘een coachend gesprek gehouden’, wat ik erg opmerkelijk vond is dat de stagebegeleider van Rijndam mijn oude stagebegeleidster kent “wat leuk!” even daar een gesprek over gehouden terwijl de camera al volop draaide. Zo zie je maar dat de wereld echt klein is en iedereen elkaar wel kent. Hierna een gesprek gehouden op een bankje over de doelgroepen wat spreekt je het meest aan en welke zou je nog willen leren. 

Dat ook zat er snel op en gingen gauw naar binnen, daar waar de stagebegeleidster een gestructureerd interview kreeg. Even lekker pauze houden, gezellig met Doortje gepraat over school, corona en haar lof voor communicatie op de HR, zo leer je weer wat nieuws wat er achter de schermen van het onderwijs plaats vindt. Eén uur later waren ze klaar en gingen we weer verder, ik kreeg les in hulpmiddelen wat heb je allemaal en hoe gebruik je dat?

Plots kreeg ik te horen “nou Mike, we gaan eens een cliënt zoeken voor je!” “uh, cliënt?” dacht ik. Oké, dat kan niet erg fout gaan toch? Even een spoedcursus lichaamshouding en het instellen van een trippelstoel en we gaan ervoor! Nu nog een cliënt zoeken, maar waar vinden we die? De therapeut van Rijndam trok gewoon aan de armen van haar collega en werd gepromoveerd tot cliënt actrice die ik moest begeleiden. Wonder boven wonder nam ik de spoedcursus snel op en kon alles uit mijn mouw schudden alsof ik de stof al enige tijd beheers. In de tussen tijd was Jolie gekomen bij de kamers waar we aan het filmen waren, gezellig dat ze ook even langskwam.

Maarten nam de laatste beelden op waar ik de trippelstoel instelde, het zat er toen snel op. De collega van Rijndam die snel was aangenomen als actrice hebben we nog heel even mee kunnen lachen, vertrok weer snel naar haar plek.

Deze dag heb ik veel geleerd o.a. dat het maken van een film best leuk is, waar ik in het begin tegen op zag door onzekerheid. Het belangrijkste is je een situatie niet moet beoordelen door een voorgevoel vanuit een onzekerheidje. Daarom is de gezegde “don’t judge a book by its cover” erg toepasselijk.

Al met al heb ik veel geleerd en genoten van de tijd met de mensen waarmee we de film hebben gemaakt. De mensen van Vissermedia zit vol met gepassioneerde die liefde hebben voor hun werk, Doortje met haar passie voor communicatie van de HR. En ik ben hartstikke blij dat ik dit heb mogen ervaren het was mij een genoegen!